فَلَيْسَ لَهُ ٱلْيَوْمَ هَـٰهُنَا حَمِيمٌ ۝٣٥

از این رو امروز هم در اینجا یار مهربانی ندارد،

وَلَا طَعَامٌ إِلَّا مِنْ غِسْلِينٍ ۝٣٦

و نه طعامی، جز از چرک و خون!

لَّا يَأْكُلُهُۥٓ إِلَّا ٱلْخَـٰطِــُٔونَ ۝٣٧

غذایی که جز خطاکاران آن را نمی‌خورند!

فَلَآ أُقْسِمُ بِمَا تُبْصِرُونَ ۝٣٨

سوگند به آنچه می‌بینید،

وَمَا لَا تُبْصِرُونَ ۝٣٩

و آنچه نمی‌بینید،

إِنَّهُۥ لَقَوْلُ رَسُولٍ كَرِيمٍ ۝٤٠

که این قرآن گفتار رسول بزرگواری است،

وَمَا هُوَ بِقَوْلِ شَاعِرٍ‌ۚ قَلِيلاً مَّا تُؤْمِنُونَ ۝٤١

و گفته شاعری نیست، امّا کمتر ایمان می‌آورید!

وَلَا بِقَوْلِ كَاهِنٍ‌ۚ قَلِيلاً مَّا تَذَكَّرُونَ ۝٤٢

و نه گفته کاهنی، هر چند کمتر متذکّر می‌شوید!

تَنزِيلٌ مِّن رَّبِّ ٱلْعَـٰلَمِينَ ۝٤٣

کلامی است که از سوی پروردگار عالمیان نازل شده است!

وَلَوْ تَقَوَّلَ عَلَيْنَا بَعْضَ ٱلْأَقَاوِيلِ ۝٤٤

اگر او سخنی دروغ بر ما می‌بست،

لَأَخَذْنَا مِنْهُ بِٱلْيَمِينِ ۝٤٥

ما او را با قدرت می‌گرفتیم،

ثُمَّ لَقَطَعْنَا مِنْهُ ٱلْوَتِينَ ۝٤٦

سپس رگ قلبش را قطع می‌کردیم،

فَمَا مِنكُم مِّنْ أَحَدٍ عَنْهُ حَـٰجِزِينَ ۝٤٧

و هیچ کس از شما نمی‌توانست از (مجازات) او مانع شود!

وَإِنَّهُۥ لَتَذْكِرَةٌ لِّلْمُتَّقِينَ ۝٤٨

و آن مسلّماً تذکری برای پرهیزگاران است!

وَإِنَّا لَنَعْلَمُ أَنَّ مِنكُم مُّكَذِّبِينَ ۝٤٩

و ما می‌دانیم که بعضی از شما (آن را) تکذیب می‌کنید!

وَإِنَّهُۥ لَحَسْرَةٌ عَلَى ٱلْكَـٰفِرِينَ ۝٥٠

و آن مایه حسرت کافران است!

وَإِنَّهُۥ لَحَقُّ ٱلْيَقِينِ ۝٥١

و آن یقین خالص است!

فَسَبِّحْ بِٱسْمِ رَبِّكَ ٱلْعَظِيمِ ۝٥٢

حال که چنین است به نام پروردگار بزرگت تسبیح گوی!

سَأَلَ سَآئِلُۢ بِعَذَابٍ وَاقِعٍ ۝١

تقاضاکننده‌ای تقاضای عذابی کرد که واقع شد!

لِّلْكَـٰفِرِينَ لَيْسَ لَهُۥ دَافِعٌ ۝٢

این عذاب مخصوص کافران است، و هیچ کس نمی‌تواند آن را دفع کند،

مِّنَ ٱللَّهِ ذِى ٱلْمَعَارِجِ ۝٣

از سوی خداوند ذی المعارج [= خداوندی که فرشتگانش بر آسمانها صعود و عروج می‌کنند]!

تَعْرُجُ ٱلْمَلَـٰٓئِكَةُ وَٱلرُّوحُ إِلَيْهِ فِى يَوْمٍ كَانَ مِقْدَارُهُۥ خَمْسِينَ أَلْفَ سَنَةٍ ۝٤

فرشتگان و روح [= فرشته مقرّب خداوند] بسوی او عروج می‌کنند در آن روزی که مقدارش پنجاه هزار سال است!

فَٱصْبِرْ صَبْرًا جَمِيلاً ۝٥

پس صبر جمیل پیشه کن،

إِنَّهُمْ يَرَوْنَهُۥ بَعِيدًا ۝٦

زیرا آنها آن روز را دور می‌بینند،

وَنَرَٮٰهُ قَرِيبًا ۝٧

و ما آن را نزدیک می‌بینیم!

يَوْمَ تَكُونُ ٱلسَّمَآءُ كَٱلْمُهْلِ ۝٨

همان روز که آسمان همچون فلز گداخته می‌شود،

وَتَكُونُ ٱلْجِبَالُ كَٱلْعِهْنِ ۝٩

و کوه‌ها مانند پشم رنگین متلاشی خواهد بود،

وَلَا يَسْــَٔلُ حَمِيمٌ حَمِيمًا ۝١٠

و هیچ دوست صمیمی سراغ دوستش را نمی‌گیرد!