دُعاء يَسْتَشيردعای یستشیر

اَلْحَمْدُ للَّهِِ الَذى لااِلهَ اِلاَّ هُوَ، الْمَلِكُ الْحَقُّ الْمُبينُ، الْمُدَبِرُّ بِلا وَزيرٍ،

ستايش مخصوص خدايى است كه نيست معبودى جز او پادشاه بر حق آشكار آن مدبرى كه وزير و كمك كارى ندارد

وَ لا خَلْقٍ مِنْ عِبادِهِ يَسْتَشيرُ، الْأَوَّلُ غَيْرُ مَوْصُوفٍ، وَالْباقى بَعْدَ فَنآءِ الْخَلْقِ،

و نه با مخلوقى از بندگانش مشورت كند، آغازى كه به وصف درنيايد و آنكه پس از فناى خلق باقى است

الْعَظيمُ الرُّبُوبِيَّةِ، نُورُ السَّمواتِ وَالْأَرَضينَ، وَفاطِرُهُما وَمُبْتَدِعُهُما،

آن خدايى كه مقام ربوبيتش بس بزرگ است روشنى آسمانها و زمين ها و آفريننده آنهاست و پديد آورنده آن هاست

بِغَيْرِ عَمَدٍ خَلَقَهُما، وَفَتَقَهُما فَتْقاً، فَقامَتِ السَّمواتُ طآئِعاتٍ بِاَمْرِهِ،

بدون پايه و ستون آنها را آفريد و به نحو خاصى آنها را از هم گشود پس آسمانها مطيعانه به امرش ايستادند

وَاسْتَقَرَّتِ الْأَرضَوُنَ بِاَوْتادِها فَوْقَ الْمآءِ، ثُمَّ عَلا رَبُّنا فِى السَمواتِ الْعُلى،

و زمينها نيز با ميخ هايش (كوه ها) بر زير آب مستقر شدند سپس برآمد پروردگار ما در آسمان هاى بلند

اَلرَّحْمنُ عَلَى الْعَرْشِ اسْتَوى، لَهُ ما فِى السَّمواتِ وَما فِى الْأَرْضِ وَما بَيْنَهُما وَما تَحْتَ الثَّرى،

آن بخشاينده كه بر عرش مستولى است از آن اوست هر چه در آسمانها و هر چه در زمين و هرچه مابين آن دو و آنچه در زير كره خاك است

فَاَنَا اَشْهَدُ بِاَنَّكَ اَنْتَ اللَّهُ لا رافِعَ لِما وَضَعْتَ،

پس من گواهى دهم كه براستى تويى خدايى كه هر چه را پست كردى كسى بلندش نتواند كرد

وَلا واضِعَ لِما رَفَعْتَ، وَلا مُعِزَّ لِمَنْ اَذْلَلْتَ، وَلا مُذِلَّ لِمَنْ اَعْزَزْتَ،

و هر چه را بلند كردى كسش پست نتواند كرد هر كه را خوار كردى كسش عزت نتوان داد و هر كه را عزت دادى كسى خوارش نتواند

وَلا مانِعَ لِما اَعْطَيْتَ، وَلا مُعْطِىَ لِما مَنَعْتَ، وَاَنْتَ اللَّهُ لا اِلهَ اِلاَّ اَنْتَ،

آنچه را دادى جلوگير ندارد و آنچه را جلوگيرى كردى كسى نتواند بدهد و تويى خدايى كه معبودى جز تو نيست

كُنْتَ اِذْ لَمْ تَكُنْ سَمآءٌ مَبْنِيَّةٌ، وَلا اَرْضٌ مَدْحِيَّةٌ، وَلا شَمْسٌ مُضيئَةٌ،

بودى تو هنگامى كه نه آسمان ساخته اى بود و نه زمين گسترده اى و نه خورشيد درخشنده اى

وَلا لَيْلٌ مُظْلِمٌ، وَلا نَهارٌ مُضيئُ، وَلا بَحْرٌ لُجِّىٌّ، وَلا جَبَلٌ راسٍ، وَلا نَجْمٌ سارٍ،

و نه شب تاريك كننده اى و نه روز روشنى دهنده اى و نه درياى موّاجى و نه كوه استوارى و نه ستاره سير كننده اى

وَلا قَمَرٌ مُنيرٌ، وَلا ريحٌ تَهُبُّ، وَلا سَحابٌ يَسْكُبُ، وَلا بَرْقٌ يَلْمَعُ،

و نه ماه تابناك و نه بادى وزان و نه ابرى بارنده و نه برقى درخشنده

وَلا رَعْدٌ يُسَبِّحُ، وَلا رُوحٌ تَنَفَّسُ، وَلا طآئِرٌ يَطيرُ، وَلا نارٌ تَتَوَقَّدُ، وَلا مآءٌ يَطَّرِدُ،

و نه رعدى به تسبيح غرنده و نه جانى كه دم زند و نه پرندهاى كه پرواز كند و نه آتشى كه روشن گردد و نه آبى كه روان گردد

كُنْتَ قَبْلَ كُلِّشَىْءٍ، وَكَوَّنْتَ كُلَّشَىْءٍ، وَقَدَرْتَ عَلى كُلِّ شَىْءٍ،

بودى تو پيش از هر چيز و همه را تو هستى دادى و بر هر چيز قادر و توانا گشتى

وَابْتَدَعْتَ كُلَّشَىْءٍ، وَاَغْنَيْتَ وَاَفْقَرْتَ، وَ اَمَتَّ وَاَحْيَيْتَ،

همه اشياء را تو پديد آوردى توانگر كنى و فقير گردانى و بميرانى و زنده كنى

وَاَضْحَكْتَ وَاَبْكَيْتَ، وَعَلَى الْعَرشِ اسْتَوَيْتَ، فَتَبارَكْتَ يا اَللَّهُ وَ تَعالَيْتَ

و بخندانى و بگريانى و بر عرش مستولى هستى پس منزهى تو اى خدا و برترى،

اَنْتَ اللَّهُ الَّذى لا اِلهَ اِلاَّ اَنْتَ الْخَلاَّقُ الْمُعينُ، اَمْرُكَ غالِبٌ، وَعِلْمُكَ نافِذٌ، وَكَيْدُكَ غَريبٌ،

تويى خدايى كه معبودى جز تو نيست آن آفريننده مددكار فرمانت پيروز و دانشت نافذ و كيد و مكرت عجيب و غريب

وَوَعْدُكَ صادِقٌ، وَقَوْلُكَ حَقٌّ، وَحُكْمُكَ عَدْلٌ، وَكَلامُكَ هُدىً،

و وعده ات راست و گفتارت درست و حُكمت عدل و داد و كلامت هدايت و ارشاد

وَوَحْيُكَ نوُرٌ، وَرَحْمَتُكَ واسِعَةٌ، وَعَفْوُكَ عَظيمٌ، وَفَضْلُكَ كَثيرٌ، وَعَطاؤُكَ جَزيلٌ،

و وحيت نور و رحمتت پهناور و گذشتت بس بزرگ و فضل و كرمت بسيار

وَحَبْلُكَ مَتينٌ، وَاِمْكانُكَ عَتيدٌ، وَجارُكَ عَزيزٌ، وَبَاْسُكَ شَديدٌ،

و رشته توسل به تو محكم و امكان (وسائل جور كردن) تو مهيا است پناهنده به تو نيرومند و انتقام و كيفرت سخت

وَمَكْرُكَ مَكيدٌ، اَنْتَ يا رَبِّ مَوْضِعُ كُلِّ شَكْوى، حاضِرُ كُلِّ مَلَاءٍ،

و مكر و كيدت زيركانه است تو اى پروردگار من مرجع هر شكايت و حاضر در هر انجمن

وَشاهِدُ كُلِّ نَجْوى، مُنْتَهى كُلِّ حاجَةٍ، مُفَرِّجُ كُلِّ حُزْنٍ، غِنى كُلِّ مِسْكينٍ، حِصْنُ كُلِ هارِبٍ،

و مطلع از هر سخن درگوشى، حد نهايى هر حاجت، برطرف كننده هر اندوه، توانگرى هر بينا، دژ محكم هر فرارى،

اَمانُ كُلِّ خآئِفٍ، حْرِزُ الضُّعَفآءِ، كَنْزُ الْفُقَرآءِ، مُفَرِّجُ الْغَمَّآءِ،

امان بخش هر ترسناك، پناهگاه ضعيفان، گنج فقيران، غمگشاى غمزدگان

مُعينُ الصَّالِحينَ، ذلِكَ اللَّهُ رَبُّنا، لا اِلهَ اِلاَّ هُوَ، تَكْفى مِنْ عِبادِكَ مَنْ تَوَكَّلَ عَلَيْكَ،

ياور نيكان و نيكرفتارانى اين است خدا پروردگار ما كه معبودى جز او نيست هر بنده اى از بندگانت كه بر تو توكل كند او را کفایت کنی

وَاَنْتَ جارُ مَنْ لاذَ بِكَ، وَتَضَرَّعَ اِلَيْكَ عِصْمَةُ مَنِ اعْتَصَمَ بِكَ

و تويى پناه كسى كه به تو پناه آورد و تضرع و زارى به درگاهت كند، نگهدار آنى كه از تو نگهدارىخواهد

ناصِرُ مَنِ انْتَصَرَ بِكَ تَغْفِرُ الذُّنُوبَ لِمَنِ اسْتَغْفَرَكَ جَبَّارُ الْجَبابِرَةِ، عَظيمُ الْعُظَمآءِ،

و يار آنى كه از تو يارى طلبد، بيامرزى گناهان كسى را كه از تو آمرزش خواهد، مسلط بر همه گردنكشان برتر (از همه) برتران

كَبيرُ الْكُبَرآءِ، سَيِّدُ السَّاداتِ، مَوْلَى الْمَوالى، صَريخُ الْمُسْتَصْرِخينَ،

بزرگ همه بزرگان، آقاى آقايان، سرور سروران، دادرس دادخواهان

مُنَفِّسٌ عَنِ الْمَكْروُبينَ، مُجيبُ دَعْوَةِ الْمُضْطَرينَ، اَسْمَعُ السَّامِعينَ

غم زدای غمندگان اجابت كننده دعاى درماندگان شنواترين شنوندگان

اَبْصَرُ النَّاظِرينَ، اَحْكَمُ الْحاكِمينَ، اَسْرَعُ الْحاسِبينَ،

بيناترين بينايان عادلترين حاكمان سريعترين حسابگران

اَرْحَمُ الرَّاحِمينَ، خَيْرُ الغافِرينَ، قاضى حَوآئِج الْمُؤْمِنينَ، مُغيثُ الصَّالِحينَ،

مهربان ترین مهربانان، بهترين آمرزندگان، برآرنده حاجات مؤمنان، و فريادرس نيكان و شايستگان

اَنْتَ اللَّهُ لا اِلهَ اِلاَّ اَنْتَ، رَبُّ الْعالَمينَ اَنْتَ الْخالِقُ وَاَنَا الْمَخْلوُقُ،

تويى خدايى كه معبودى جز تو نيست اى پروردگار جهانيان تويى آفريننده و منم آفريده شده

وَاَنْتَ الْمالِكُ وَاَنَا الْمَمْلوُكُ، وَاَنْتَ الرَّبُّ وَاَنَا الْعَبْدُ،

تویی مالك و منم مملوك تويى پروردگار و منم بنده

وَاَنْتَ الرَّازِقُ وَاَنَا الْمَرْزُوقُ، وَاَنْتَ الْمُعْطى وَاَنَا السَّآئِلُ، وَاَنْتَ الْجَوادُ وَاَنَا الْبَخيلُ،

تويى روزى ده و منم روزى خور تويى دهنده و منم خواهنده تويى بخشنده و منم بخيل و خسيس

وَاَنْتَ الْقَوِىُّ وَاَنَا الضَّعيفُ، وَاَنْتَ الْعَزيزُ وَاَنَا الذَّليلُ، وَاَنْتَ الْغَنِىُّ وَاَنَا الْفَقيرُ،

تویی نيرومند و منم بنده ناتوان تويى عزيز و منم زبون و ذليل تويى توانگر و منم گداى نيازمند

وَاَنْتَ السَّيِّدُ وَاَنَا الْعَبْدُ، وَاَنْتَ الْغافِرُ وَاَنَا الْمُسيئُ، وَاَنْتَ الْعالِمُ وَاَنَا الْجاهِلُ،

تويى آقا و منم بنده تويى آمرزنده و منم بدكار (شرمنده) تويى دانا و منم نادان،

وَاَنْتَ الْحَليمُ وَاَنَا الْعَجُولُ، وَاَنْتَ الرَّحْمنُ وَاَنَا الْمَرْحُومُ،

و تویی بردبار و منم شتاب كار تويى بخشاينده و منم مستوجب رحمت

وَاَنْتَ الْمُعافى وَاَنَا الْمُبْتَلى، وَاَنْتَ الْمُجيبُ وَاَنَا الْمُضْطَرُّ،

تویی عافيت بخش و منم (بنده) گرفتار تويى اجابت كننده و منم بنده درمانده

وَاَنَا اَشْهَدُ بِأنَّكَ أَنْتِ اللَّهُ لا اِلهَ اِلاَّ اَنْتَ، الْمُعْطى عِبادَكَ بِلا سُؤالٍ،

و من گواهى دهم كه براستى تویی خدايى كه معبودى جز تو نيست به بندگانت بدون سؤال عطا كنى

وَاَشْهَدُ بِاَنَّكَ اَنْتَ اللَّهُ الْواحِدُ الْأَحَدُ الْمُتَفَرِّدُ الصَّمَدُ الْفَرْدُ، وَاِلَيْكَ الْمَصيرُ، وَصَلَّى اللَّهُ عَلى مُحَمَّدٍ وَاَهْلِ بَيْتِهِ الطَّيِّبينَ الطَّاهِرينَ،

و گواهى دهم كه براستى تويى خداى يگانه يكتاى تنهاى بى نياز فرد، و بازگشت همه بسوى تو است و درود خدا بر محمد و اهل بيت پاک و پاکیزه اش باد

وَاغْفِرْلى ذُنُوبى، وَاسْتُرْ عَلَىَّ عيُوُبى، وَافْتَحْ لى مِنْ لَدُنْكَ رَحْمَةً،

و بيامرز گناهانم را و بپوشان بر من عيب هايم را و باز كن براى من از نزد خود درى از رحمت

وَرِزْقاً واسِعاً، يااَرْحَمَ الرَّاحِمينَ، وَالْحَمْدُ للَّهِِ رَبِّ الْعالَمينَ،

و روزى فراخ اى مهربانترين مهربانان و حمد مخصوص پروردگار جهانيان است

وَحَسْبُنَا اللَّهُ وَنْعِمَ الْوَكيلُ، وَلا حَوْلَ وَلاقُوَّةَ اِلاَّ بِاللَّهِ الْعَلِىِّ الْعَظيمِ.

بس است ما را خدا و نيكو وكيلى است و جنبش و نيرويى نيست مگر به خداى والاى بزرگ.