آيَةُ الْكُرْسيّآیت‌الکرسی

اَللّٰهُ لا اِلٰهَ اِلّا هُوَ الْحَيُّ الْقَيُّومُ، لا تَأْخُذُهُ سِنَةٌ وَلا نَوْمٌ،

خداست که معبودی جز او نیست، زنده و پاینده است؛ نه خوابی سبک او را فرا می‌گیرد و نه خوابی گران،

لَهُ ما فِي السَّماواتِ وَما فِي الْاَرْضِ،

آنچه در آسمان‌ها و آنچه در زمین است از آنِ اوست،

مَنْ ذَا الَّذي يَشْفَعُ عِنْدَهُ اِلّا بِاِذْنِهِ،

کیست آن که نزد او جز به اجازهٔ او شفاعت کند؟

يَعْلَمُ ما بَيْنَ اَيْديهِمْ وَما خَلْفَهُمْ، وَلا يُحيطُونَ بِشَيْءٍ مِنْ عِلْمِهِ اِلّا بِما شاءَ،

آنچه پیش روی آنان و آنچه پشت سرشان است می‌داند، و به چیزی از دانش او احاطه نمی‌یابند جز به آنچه او بخواهد،

وَسِعَ كُرْسِيُّهُ السَّماواتِ وَالْاَرْضَ، وَلا يَؤُدُهُ حِفْظُهُما، وَهُوَ الْعَلِيُّ الْعَظيمُ ﴿٢٥٥﴾

کرسیِ او آسمان‌ها و زمین را فرا گرفته، و نگهداری آن دو بر او گران نیست، و او بلندمرتبه و بزرگ است.

لا اِكْراهَ فِي الدّينِ، قَدْ تَبَيَّنَ الرُّشْدُ مِنَ الْغَيِّ،

در دین هیچ اجباری نیست؛ راه درست از راه نادرست به‌روشنی آشکار شده است،

فَمَنْ يَكْفُرْ بِالطّاغُوتِ وَيُؤْمِنْ بِاللّٰهِ فَقَدِ اسْتَمْسَكَ بِالْعُرْوَةِ الْوُثْقىٰ لَا انْفِصامَ لَها، وَاللّٰهُ سَميعٌ عَليمٌ ﴿٢٥٦﴾

پس هر کس به طاغوت کفر ورزد و به خدا ایمان آورد، به دستاویزی استوار چنگ زده است که گسستنی نیست، و خدا شنوا و داناست.

اَللّٰهُ وَلِيُّ الَّذينَ آمَنُوا يُخْرِجُهُمْ مِنَ الظُّلُماتِ اِلَى النُّورِ،

خدا سرپرست کسانی است که ایمان آورده‌اند؛ آنان را از تاریکی‌ها به سوی نور بیرون می‌برد،

وَالَّذينَ كَفَرُوا اَوْلِياؤُهُمُ الطّاغُوتُ يُخْرِجُونَهُمْ مِنَ النُّورِ اِلَى الظُّلُماتِ،

و کسانی که کفر ورزیدند، سرپرستانشان طاغوت‌اند که آنان را از نور به سوی تاریکی‌ها بیرون می‌برند،

اُولٰئِكَ اَصْحابُ النّارِ هُمْ فيها خالِدُونَ ﴿٢٥٧﴾

آنان اهل آتش‌اند و در آن جاودانه خواهند ماند.