وَٱلتِّينِ وَٱلزَّيْتُونِ ۝١

قسم به انجیر و زیتون [یا: قسم به سرزمین شام و بیت المقدّس‌]،

وَطُورِ سِينِينَ ۝٢

و سوگند به «طور سینین»،

وَهَـٰذَا ٱلْبَلَدِ ٱلْأَمِينِ ۝٣

و قسم به این شهر امن [= مکّه‌]،

لَقَدْ خَلَقْنَا ٱلْإِنسَـٰنَ فِىٓ أَحْسَنِ تَقْوِيمٍ ۝٤

که ما انسان را در بهترین صورت و نظام آفریدیم،

ثُمَّ رَدَدْنَـٰهُ أَسْفَلَ سَـٰفِلِينَ ۝٥

سپس او را به پایین‌ترین مرحله بازگرداندیم،

إِلَّا ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ وَعَمِلُواْ ٱلصَّـٰلِحَـٰتِ فَلَهُمْ أَجْرٌ غَيْرُ مَمْنُونٍ ۝٦

مگر کسانی که ایمان آورده و اعمال صالح انجام داده‌اند که برای آنها پاداشی تمام‌نشدنی است!

فَمَا يُكَذِّبُكَ بَعْدُ بِٱلدِّينِ ۝٧

پس چه چیز سبب می‌شود که بعد از این همه (دلایل روشن) روز جزا را انکار کنی؟!

أَلَيْسَ ٱللَّهُ بِأَحْكَمِ ٱلْحَـٰكِمِينَ ۝٨

آیا خداوند بهترین حکم‌کنندگان نیست؟!

ٱقْرَأْ بِٱسْمِ رَبِّكَ ٱلَّذِى خَلَقَ ۝١

بخوان به نام پروردگارت که (جهان را) آفرید،

خَلَقَ ٱلْإِنسَـٰنَ مِنْ عَلَقٍ ۝٢

همان کس که انسان را از خون بسته‌ای خلق کرد!

ٱقْرَأْ وَرَبُّكَ ٱلْأَكْرَمُ ۝٣

بخوان که پروردگارت (از همه) بزرگوارتر است،

ٱلَّذِى عَلَّمَ بِٱلْقَلَمِ ۝٤

همان کسی که بوسیله قلم تعلیم نمود،

عَلَّمَ ٱلْإِنسَـٰنَ مَا لَمْ يَعْلَمْ ۝٥

و به انسان آنچه را نمی‌دانست یاد داد!

كَلَّآ إِنَّ ٱلْإِنسَـٰنَ لَيَطْغَىٰٓ ۝٦

چنین نیست (که شما می‌پندارید) به یقین انسان طغیان می‌کند،

أَن رَّءَاهُ ٱسْتَغْنَىٰٓ ۝٧

از اینکه خود را بی‌نیاز ببیند!

إِنَّ إِلَىٰ رَبِّكَ ٱلرُّجْعَىٰٓ ۝٨

و به یقین بازگشت (همه) به سوی پروردگار تو است!

أَرَءَيْتَ ٱلَّذِى يَنْهَىٰ ۝٩

به من خبر ده آیا کسی که نهی می‌کند،

عَبْدًا إِذَا صَلَّىٰٓ ۝١٠

بنده‌ای را به هنگامی که نماز می‌خواند (آیا مستحق عذاب الهی نیست)؟!

أَرَءَيْتَ إِن كَانَ عَلَى ٱلْهُدَىٰٓ ۝١١

به من خبر ده اگر این بنده به راه هدایت باشد،

أَوْ أَمَرَ بِٱلتَّقْوَىٰٓ ۝١٢

یا مردم را به تقوا فرمان دهد (آیا نهی کردن او سزاوار است)؟!

أَرَءَيْتَ إِن كَذَّبَ وَتَوَلَّىٰٓ ۝١٣

به من خبر ده اگر (این طغیانگر) حق را انکار کند و به آن پشت نماید (آیا مستحق مجازات الهی نیست)؟!

أَلَمْ يَعْلَم بِأَنَّ ٱللَّهَ يَرَىٰ ۝١٤

آیا او ندانست که خداوند (همه اعمالش را) می‌بیند؟!

كَلَّا لَئِن لَّمْ يَنتَهِ لَنَسْفَعَۢا بِٱلنَّاصِيَةِ ۝١٥

چنان نیست که او خیال می‌کند، اگر دست از کار خود برندارد، ناصیه‌اش [= موی پیش سرش‌] را گرفته (و به سوی عذاب می‌کشانیم)،

نَاصِيَةٍ كَـٰذِبَةٍ خَاطِئَةٍ ۝١٦

همان ناصیه دروغگوی خطاکار را!

فَلْيَدْعُ نَادِيَهُۥ ۝١٧

سپس هر که را می‌خواهد صدا بزند (تا یاریش کند)!

سَنَدْعُ ٱلزَّبَانِيَةَ ۝١٨

ما هم بزودی مأموران دوزخ را صدا می‌زنیم (تا او را به دوزخ افکنند)!

كَلَّا لَا تُطِعْهُ وَٱسْجُدْ وَٱقْتَرِب ۩ ۝١٩

چنان نیست (که آن طغیانگر می‌پندارد)؛ هرگز او را اطاعت مکن، و سجده نما و (به خدا) تقرّب جوی!