وَٱلشَّمْسِ وَضُحَـٰهَا ۝١

به خورشید و گسترش نور آن سوگند،

وَٱلْقَمَرِ إِذَا تَلَـٰهَا ۝٢

و به ماه هنگامی که بعد از آن درآید،

وَٱلنَّهَارِ إِذَا جَلَّـٰهَا ۝٣

و به روز هنگامی که صفحه زمین را روشن سازد،

وَٱلَّيْلِ إِذَا يَغْشَـٰهَا ۝٤

و به شب آن هنگام که زمین را بپوشاند،

وَٱلسَّمَآءِ وَمَا بَنَـٰهَا ۝٥

و قسم به آسمان و کسی که آسمان را بنا کرده،

وَٱلْأَرْضِ وَمَا طَحَـٰهَا ۝٦

و به زمین و کسی که آن را گسترانیده،

وَنَفْسٍ وَمَا سَوَّٮٰهَا ۝٧

و قسم به جان آدمی و آن کس که آن را (آفریده و) منظّم ساخته،

فَأَلْهَمَهَا فُجُورَهَا وَتَقْوَٮٰهَا ۝٨

سپس فجور و تقوا (شرّ و خیرش) را به او الهام کرده است،

قَدْ أَفْلَحَ مَن زَكَّـٰهَا ۝٩

که هر کس نفس خود را پاک و تزکیه کرده، رستگار شده؛

وَقَدْ خَابَ مَن دَسَّـٰهَا ۝١٠

و آن کس که نفس خویش را با معصیت و گناه آلوده ساخته، نومید و محروم گشته است!

كَذَّبَتْ ثَمُودُ بِطَغْوَٮٰهَآ ۝١١

قوم «ثمود» بر اثر طغیان، (پیامبرشان را) تکذیب کردند،

إِذِ ٱنۢبَعَثَ أَشْقَـٰهَا ۝١٢

آنگاه که شقی‌ترین آنها بپاخاست،

فَقَالَ لَهُمْ رَسُولُ ٱللَّهِ نَاقَةَ ٱللَّهِ وَسُقْيَـٰهَا ۝١٣

و فرستاده الهی [= صالح‌] به آنان گفت: «ناقه خدا [= همان شتری که معجزه الهی بود] را با آبشخورش واگذارید (و مزاحم آن نشوید)!»

فَكَذَّبُوهُ فَعَقَرُوهَا فَدَمْدَمَ عَلَيْهِمْ رَبُّهُم بِذَنۢبِهِمْ فَسَوَّٮٰهَا ۝١٤

ولی آنها او را تکذیب و ناقه را پی کردند (و به هلاکت رساندند)؛ از این رو پروردگارشان آنها (و سرزمینشان) را بخاطر گناهانشان در هم کوبید و با خاک یکسان و صاف کرد!

وَلَا يَخَافُ عُقْبَـٰهَا ۝١٥

و او هرگز از فرجام این کار [= مجازات ستمگران‌] بیم ندارد!

وَٱلَّيْلِ إِذَا يَغْشَىٰ ۝١

قسم به شب در آن هنگام که (جهان را) بپوشاند،

وَٱلنَّهَارِ إِذَا تَجَلَّىٰ ۝٢

و قسم به روز هنگامی که تجلّی کند،

وَمَا خَلَقَ ٱلذَّكَرَ وَٱلْأُنثَىٰٓ ۝٣

و قسم به آن کس که جنس مذکّر و مؤنّث را آفرید،

إِنَّ سَعْيَكُمْ لَشَتَّىٰ ۝٤

که سعی و تلاش شما مختلف است:

فَأَمَّا مَنْ أَعْطَىٰ وَٱتَّقَىٰ ۝٥

امّا آن کس که (در راه خدا) انفاق کند و پرهیزگاری پیش گیرد،

وَصَدَّقَ بِٱلْحُسْنَىٰ ۝٦

و جزای نیک (الهی) را تصدیق کند،

فَسَنُيَسِّرُهُۥ لِلْيُسْرَىٰ ۝٧

ما او را در مسیر آسانی قرار می‌دهیم!

وَأَمَّا مَنۢ بَخِلَ وَٱسْتَغْنَىٰ ۝٨

امّا کسی که بخل ورزد و (از این راه) بی‌نیازی طلبد،

وَكَذَّبَ بِٱلْحُسْنَىٰ ۝٩

و پاداش نیک (الهی) را انکار کند،

فَسَنُيَسِّرُهُۥ لِلْعُسْرَىٰ ۝١٠

بزودی او را در مسیر دشواری قرار می‌دهیم؛

وَمَا يُغْنِى عَنْهُ مَالُهُۥٓ إِذَا تَرَدَّىٰٓ ۝١١

و در آن هنگام که (در جهنّم) سقوط می‌کند، اموالش به حال او سودی نخواهد داشت!

إِنَّ عَلَيْنَا لَلْهُدَىٰ ۝١٢

به یقین هدایت کردن بر ماست،

وَإِنَّ لَنَا لَلْأَخِرَةَ وَٱلْأُولَىٰ ۝١٣

و آخرت و دنیا از آن ماست،

فَأَنذَرْتُكُمْ نَارًا تَلَظَّىٰ ۝١٤

و من شما را از آتشی که زبانه می‌کشد بیم می‌دهم،