يَقُولُ يَـٰلَيْتَنِى قَدَّمْتُ لِحَيَاتِى ۝٢٤

می‌گوید: «ای کاش برای (این) زندگیم چیزی از پیش فرستاده بودم!»

فَيَوْمَئِذٍ لَّا يُعَذِّبُ عَذَابَهُۥٓ أَحَدٌ ۝٢٥

در آن روز هیچ کس همانند او [= خدا] عذاب نمی‌کند،

وَلَا يُوثِقُ وَثَاقَهُۥٓ أَحَدٌ ۝٢٦

و هیچ کس همچون او کسی را به بند نمی‌کشد!

يَـٰٓأَيَّتُهَا ٱلنَّفْسُ ٱلْمُطْمَئِنَّةُ ۝٢٧

تو ای روح آرام‌یافته!

ٱرْجِعِىٓ إِلَىٰ رَبِّكِ رَاضِيَةً مَّرْضِيَّةً ۝٢٨

به سوی پروردگارت بازگرد در حالی که هم تو از او خشنودی و هم او از تو خشنود است،

فَٱدْخُلِى فِى عِبَـٰدِى ۝٢٩

پس در سلک بندگانم درآی،

وَٱدْخُلِى جَنَّتِى ۝٣٠

و در بهشتم وارد شو!

لَآ أُقْسِمُ بِهَـٰذَا ٱلْبَلَدِ ۝١

قسم به این شهر مقدّس [= مکّه‌]،

وَأَنتَ حِلُّۢ بِهَـٰذَا ٱلْبَلَدِ ۝٢

شهری که تو در آن ساکنی،

وَوَالِدٍ وَمَا وَلَدَ ۝٣

و قسم به پدر و فرزندش [= ابراهیم خلیل و فرزندش اسماعیل ذبیح‌]،

لَقَدْ خَلَقْنَا ٱلْإِنسَـٰنَ فِى كَبَدٍ ۝٤

که ما انسان را در رنج آفریدیم (و زندگی او پر از رنجهاست)!

أَيَحْسَبُ أَن لَّن يَقْدِرَ عَلَيْهِ أَحَدٌ ۝٥

آیا او گمان می‌کند که هیچ کس نمی‌تواند بر او دست یابد؟!

يَقُولُ أَهْلَكْتُ مَالاً لُّبَدًا ۝٦

می‌گوید: «مال زیادی را (در کارهای خیر) نابود کرده‌ام!»

أَيَحْسَبُ أَن لَّمْ يَرَهُۥٓ أَحَدٌ ۝٧

آیا (انسان) گمان می‌کند هیچ کس او را ندیده (که عمل خیری انجام نداده) است؟!

أَلَمْ نَجْعَل لَّهُۥ عَيْنَيْنِ ۝٨

آیا برای او دو چشم قرار ندادیم،

وَلِسَانًا وَشَفَتَيْنِ ۝٩

و یک زبان و دو لب؟!

وَهَدَيْنَـٰهُ ٱلنَّجْدَيْنِ ۝١٠

و او را به راه خیر و شرّ هدایت کردیم!

فَلَا ٱقْتَحَمَ ٱلْعَقَبَةَ ۝١١

ولی او از آن گردنه مهمّ نگذشت!

وَمَآ أَدْرَٮٰكَ مَا ٱلْعَقَبَةُ ۝١٢

و تو نمی‌دانی آن گردنه چیست!

فَكُّ رَقَبَةٍ ۝١٣

آزادکردن برده‌ای،

أَوْ إِطْعَـٰمٌ فِى يَوْمٍ ذِى مَسْغَبَةٍ ۝١٤

یا غذا دادن در روز گرسنگی...

يَتِيمًا ذَا مَقْرَبَةٍ ۝١٥

یتیمی از خویشاوندان،

أَوْ مِسْكِينًا ذَا مَتْرَبَةٍ ۝١٦

یا مستمندی خاک‌نشین را،

ثُمَّ كَانَ مِنَ ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ وَتَوَاصَوْاْ بِٱلصَّبْرِ وَتَوَاصَوْاْ بِٱلْمَرْحَمَةِ ۝١٧

سپس از کسانی باشد که ایمان آورده و یکدیگر را به شکیبایی و رحمت توصیه می‌کنند!

أُوْلَـٰٓئِكَ أَصْحَـٰبُ ٱلْمَيْمَنَةِ ۝١٨

آنها «اصحاب الیمین» اند (که نامه اعمالشان را به دست راستشان می‌دهند)!

وَٱلَّذِينَ كَفَرُواْ بِـَٔـايَـٰتِنَا هُمْ أَصْحَـٰبُ ٱلْمَشْــَٔمَةِ ۝١٩

و کسانی که آیات ما را انکار کرده‌اند افرادی شومند (که نامه اعمالشان به دست چپشان داده می‌شود).

عَلَيْهِمْ نَارٌ مُّؤْصَدَةُۢ ۝٢٠

بر آنها آتشی است فروبسته (که راه فراری از آن نیست)!