وَٱلْفَجْرِ ۝١

به سپیده دم سوگند،

وَلَيَالٍ عَشْرٍ ۝٢

و به شبهای دهگانه،

وَٱلشَّفْعِ وَٱلْوَتْرِ ۝٣

و به زوج و فرد،

وَٱلَّيْلِ إِذَا يَسْرِ ۝٤

و به شب، هنگامی که (به سوی روشنایی روز) حرکت می‌کند سوگند (که پروردگارت در کمین ظالمان است)!

هَلْ فِى ذَٲلِكَ قَسَمٌ لِّذِى حِجْرٍ ۝٥

آیا در آنچه گفته شد، سوگند مهمّی برای صاحبان خرد نیست؟!

أَلَمْ تَرَ كَيْفَ فَعَلَ رَبُّكَ بِعَادٍ ۝٦

آیا ندیدی پروردگارت با قوم «عاد» چه کرد؟!

إِرَمَ ذَاتِ ٱلْعِمَادِ ۝٧

و با آن شهر «اِرَم» باعظمت،

ٱلَّتِى لَمْ يُخْلَقْ مِثْلُهَا فِى ٱلْبِلَـٰدِ ۝٨

همان شهری که مانندش در شهرها آفریده نشده بود!

وَثَمُودَ ٱلَّذِينَ جَابُواْ ٱلصَّخْرَ بِٱلْوَادِ ۝٩

و قوم «ثمود» که صخره‌های عظیم را از (کنار) درّه می‌بریدند (و از آن خانه و کاخ می‌ساختند)!

وَفِرْعَوْنَ ذِى ٱلْأَوْتَادِ ۝١٠

و فرعونی که قدرتمند و شکنجه‌گر بود،

ٱلَّذِينَ طَغَوْاْ فِى ٱلْبِلَـٰدِ ۝١١

همان اقوامی که در شهرها طغیان کردند،

فَأَكْثَرُواْ فِيهَا ٱلْفَسَادَ ۝١٢

و فساد فراوان در آنها به بار آوردند؛

فَصَبَّ عَلَيْهِمْ رَبُّكَ سَوْطَ عَذَابٍ ۝١٣

به همین سبب خداوند تازیانه عذاب را بر آنان فرو ریخت!

إِنَّ رَبَّكَ لَبِٱلْمِرْصَادِ ۝١٤

به یقین پروردگار تو در کمینگاه (ستمگران) است!

فَأَمَّا ٱلْإِنسَـٰنُ إِذَا مَا ٱبْتَلَـٰهُ رَبُّهُۥ فَأَكْرَمَهُۥ وَنَعَّمَهُۥ فَيَقُولُ رَبِّىٓ أَكْرَمَنِ ۝١٥

امّا انسان هنگامی که پروردگارش او را برای آزمایش، اکرام می‌کند و نعمت می‌بخشد (مغرور می‌شود و) می‌گوید: «پروردگارم مرا گرامی داشته است!»

وَأَمَّآ إِذَا مَا ٱبْتَلَـٰهُ فَقَدَرَ عَلَيْهِ رِزْقَهُۥ فَيَقُولُ رَبِّىٓ أَهَـٰنَنِ ۝١٦

و امّا هنگامی که برای امتحان، روزیش را بر او تنگ می‌گیرد (مأیوس می‌شود و) می‌گوید: «پروردگارم مرا خوار کرده است!»

كَلَّا‌ۖ بَل لَّا تُكْرِمُونَ ٱلْيَتِيمَ ۝١٧

چنان نیست که شما می‌پندارید؛ شما یتیمان را گرامی نمی‌دارید،

وَلَا تَحَـٰٓضُّونَ عَلَىٰ طَعَامِ ٱلْمِسْكِينِ ۝١٨

و یکدیگر را بر اطعام مستمندان تشویق نمی‌کنید،

وَتَأْكُلُونَ ٱلتُّرَاثَ أَكْلاً لَّمًّا ۝١٩

و میراث را (از راه مشروع و نامشروع) جمع کرده می‌خورید،

وَتُحِبُّونَ ٱلْمَالَ حُبًّا جَمًّا ۝٢٠

و مال و ثروت را بسیار دوست دارید (و بخاطر آن گناهان زیادی مرتکب می‌شوید)!

كَلَّآ إِذَا دُكَّتِ ٱلْأَرْضُ دَكًّا دَكًّا ۝٢١

چنان نیست که آنها می‌پندارند! در آن هنگام که زمین سخت در هم کوبیده شود،

وَجَآءَ رَبُّكَ وَٱلْمَلَكُ صَفًّا صَفًّا ۝٢٢

و فرمان پروردگارت فرا رسد و فرشتگان صف در صف حاضر شوند،

وَجِاْىٓءَ يَوْمَئِذِۭ بِجَهَنَّمَ‌ۚ يَوْمَئِذٍ يَتَذَكَّرُ ٱلْإِنسَـٰنُ وَأَنَّىٰ لَهُ ٱلذِّكْرَىٰ ۝٢٣

و در آن روز جهنم را حاضر می‌کنند؛ (آری) در آن روز انسان متذکّر می‌شود؛ امّا این تذکّر چه سودی برای او دارد؟!