إِنَّ لِلْمُتَّقِينَ مَفَازًا ۝٣١

مسلّماً برای پرهیزگاران نجات و پیروزی بزرگی است:

حَدَآئِقَ وَأَعْنَـٰبًا ۝٣٢

باغهایی سرسبز، و انواع انگورها،

وَكَوَاعِبَ أَتْرَابًا ۝٣٣

و حوریانی بسیار جوان و هم‌سن و سال،

وَكَأْسًا دِهَاقًا ۝٣٤

و جامهایی لبریز و پیاپی (از شراب طهور)!

لَّا يَسْمَعُونَ فِيهَا لَغْوًا وَلَا كِذَّٲبًا ۝٣٥

در آنجا نه سخن لغو و بیهوده‌ای می‌شنوند و نه دروغی!

جَزَآءً مِّن رَّبِّكَ عَطَآءً حِسَابًا ۝٣٦

این کیفری است از سوی پروردگارت و عطیه‌ای است کافی!

رَّبِّ ٱلسَّمَـٰوَٲتِ وَٱلْأَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا ٱلرَّحْمَـٰنِ‌ۖ لَا يَمْلِكُونَ مِنْهُ خِطَابًا ۝٣٧

همان پروردگار آسمانها و زمین و آنچه در میان آن دو است، پروردگار رحمان! و (در آن روز) هیچ کس حق ندارد بی اجازه او سخنی بگوید (یا شفاعتی کند)!

يَوْمَ يَقُومُ ٱلرُّوحُ وَٱلْمَلَـٰٓئِكَةُ صَفًّا‌ۖ لَّا يَتَكَلَّمُونَ إِلَّا مَنْ أَذِنَ لَهُ ٱلرَّحْمَـٰنُ وَقَالَ صَوَابًا ۝٣٨

روزی که «روح» و «ملائکه» در یک صف می‌ایستند و هیچ یک، جز به اذن خداوند رحمان، سخن نمی‌گویند، و (آنگاه که می‌گویند) درست می‌گویند!

ذَٲلِكَ ٱلْيَوْمُ ٱلْحَقُّ‌ۖ فَمَن شَآءَ ٱتَّخَذَ إِلَىٰ رَبِّهِۦ مَـَٔـابًا ۝٣٩

آن روز حق است؛ هر کس بخواهد راهی به سوی پروردگارش برمی‌گزیند!

إِنَّآ أَنذَرْنَـٰكُمْ عَذَابًا قَرِيبًا يَوْمَ يَنظُرُ ٱلْمَرْءُ مَا قَدَّمَتْ يَدَاهُ وَيَقُولُ ٱلْكَافِرُ يَـٰلَيْتَنِى كُنتُ تُرَٲبَۢا ۝٤٠

و ما شما را از عذاب نزدیکی بیم دادیم! این عذاب در روزی خواهد بود که انسان آنچه را از قبل با دستهای خود فرستاده می‌بیند، و کافر می‌گوید: «ای کاش خاک بودم (و گرفتار عذاب نمی‌شدم)!»

وَٱلنَّـٰزِعَـٰتِ غَرْقًا ۝١

سوگند به فرشتگانی که (جان مجرمان را بشدّت از بدنهایشان) برمی‌کشند،

وَٱلنَّـٰشِطَـٰتِ نَشْطًا ۝٢

و فرشتگانی که (روح مؤمنان) را با مدارا و نشاط جدا می‌سازند،

وَٱلسَّـٰبِحَـٰتِ سَبْحًا ۝٣

و سوگند به فرشتگانی که (در اجرای فرمان الهی) با سرعت حرکت می‌کنند،

فَٱلسَّـٰبِقَـٰتِ سَبْقًا ۝٤

و سپس بر یکدیگر سبقت می‌گیرند،

فَٱلْمُدَبِّرَٲتِ أَمْرًا ۝٥

و آنها که امور را تدبیر می‌کنند!

يَوْمَ تَرْجُفُ ٱلرَّاجِفَةُ ۝٦

آن روز که زلزله‌های وحشتناک همه چیز را به لرزه درمی‌آورد،

تَتْبَعُهَا ٱلرَّادِفَةُ ۝٧

و بدنبال آن، حادثه دومین [= صیحه عظیم محشر] رخ می‌دهد،

قُلُوبٌ يَوْمَئِذٍ وَاجِفَةٌ ۝٨

دلهایی در آن روز سخت مضطرب است،

أَبْصَـٰرُهَا خَـٰشِعَةٌ ۝٩

و چشمهای آنان از شدّت ترس فروافتاده است!

يَقُولُونَ أَءِنَّا لَمَرْدُودُونَ فِى ٱلْحَافِرَةِ ۝١٠

(ولی امروز) می‌گویند: «آیا ما به زندگی مجدّد بازمی‌گردیم؟!

أَءِذَا كُنَّا عِظَـٰمًا نَّخِرَةً ۝١١

آیا هنگامی که استخوانهای پوسیده‌ای شدیم (ممکن است زنده شویم)؟!»

قَالُواْ تِلْكَ إِذًا كَرَّةٌ خَاسِرَةٌ ۝١٢

می‌گویند: «اگر قیامتی در کار باشد، بازگشتی است زیانبار!»

فَإِنَّمَا هِىَ زَجْرَةٌ وَٲحِدَةٌ ۝١٣

ولی (بدانید) این بازگشت تنها با یک صیحه عظیم است!

فَإِذَا هُم بِٱلسَّاهِرَةِ ۝١٤

ناگهان همگی بر عرصه زمین ظاهر می‌گردند!

هَلْ أَتَـٰكَ حَدِيثُ مُوسَىٰٓ ۝١٥

آیا داستان موسی به تو رسیده است؟!