وَأَنَّهُۥ خَلَقَ ٱلزَّوْجَيْنِ ٱلذَّكَرَ وَٱلْأُنثَىٰ ۝٤٥

و اوست که دو زوج نر و مادّه را آفرید...

مِن نُّطْفَةٍ إِذَا تُمْنَىٰ ۝٤٦

از نطفه‌ای هنگامی که خارج می‌شود (و در رحم می‌ریزد)،

وَأَنَّ عَلَيْهِ ٱلنَّشْأَةَ ٱلْأُخْرَىٰ ۝٤٧

و اینکه بر خداست ایجاد عالم دیگر (تا عدالت اجرا گردد)،

وَأَنَّهُۥ هُوَ أَغْنَىٰ وَأَقْنَىٰ ۝٤٨

و اینکه اوست که بی‌نیاز کرد و سرمایه باقی بخشید،

وَأَنَّهُۥ هُوَ رَبُّ ٱلشِّعْرَىٰ ۝٤٩

و اینکه اوست پروردگار ستاره «شعرا»!

وَأَنَّهُۥٓ أَهْلَكَ عَادًا ٱلْأُولَىٰ ۝٥٠

(و آیا به انسان نرسیده است که در کتب انبیای پیشین آمده) که خداوند قوم «عاد نخستین» را هلاک کرد؟!

وَثَمُودَاْ فَمَآ أَبْقَىٰ ۝٥١

و همچنین قوم «ثمود» را، و کسی از آنان را باقی نگذارد!

وَقَوْمَ نُوحٍ مِّن قَبْلُ‌ۖ إِنَّهُمْ كَانُواْ هُمْ أَظْلَمَ وَأَطْغَىٰ ۝٥٢

و نیز قوم نوح را پیش از آنها، چرا که آنان از همه ظالمتر و طغیانگرتر بودند!

وَٱلْمُؤْتَفِكَةَ أَهْوَىٰ ۝٥٣

و نیز شهرهای زیر و رو شده (قوم لوط) را فرو کوبید،

فَغَشَّـٰهَا مَا غَشَّىٰ ۝٥٤

سپس آنها را با عذاب سنگین پوشانید!

فَبِأَىِّ ءَالَآءِ رَبِّكَ تَتَمَارَىٰ ۝٥٥

(بگو:) در کدام یک از نعمتهای پروردگارت تردید داری؟!

هَـٰذَا نَذِيرٌ مِّنَ ٱلنُّذُرِ ٱلْأُولَىٰٓ ۝٥٦

این (پیامبر) بیم‌دهنده‌ای از بیم‌دهندگان پیشین است!

أَزِفَتِ ٱلْأَزِفَةُ ۝٥٧

آنچه باید نزدیک شود، نزدیک شده است (و قیامت فرامی‌رسد)،

لَيْسَ لَهَا مِن دُونِ ٱللَّهِ كَاشِفَةٌ ۝٥٨

و هیچ کس جز خدا نمی‌تواند سختیهای آن را برطرف سازد!

أَفَمِنْ هَـٰذَا ٱلْحَدِيثِ تَعْجَبُونَ ۝٥٩

آیا از این سخن تعجّب می‌کنید،

وَتَضْحَكُونَ وَلَا تَبْكُونَ ۝٦٠

و می‌خندید و نمی‌گریید،

وَأَنتُمْ سَـٰمِدُونَ ۝٦١

و پیوسته در غفلت و هوسرانی به سر می‌برید؟!

فَٱسْجُدُواْ لِلَّهِ وَٱعْبُدُواْ ۩ ۝٦٢

حال که چنین است همه برای خدا سجده کنید و او را بپرستید!

ٱقْتَرَبَتِ ٱلسَّاعَةُ وَٱنشَقَّ ٱلْقَمَرُ ۝١

قیامت نزدیک شد و ماه از هم شکافت!

وَإِن يَرَوْاْ ءَايَةً يُعْرِضُواْ وَيَقُولُواْ سِحْرٌ مُّسْتَمِرٌّ ۝٢

و هرگاه نشانه و معجزه‌ای را ببینند روی گردانده، می‌گویند: «این سحری مستمر است»!

وَكَذَّبُواْ وَٱتَّبَعُوٓاْ أَهْوَآءَهُمْ‌ۚ وَكُلُّ أَمْرٍ مُّسْتَقِرٌّ ۝٣

آنها (آیات خدا را) تکذیب کردند و از هوای نفسشان پیروی نمودند؛ و هر امری قرارگاهی دارد!

وَلَقَدْ جَآءَهُم مِّنَ ٱلْأَنۢبَآءِ مَا فِيهِ مُزْدَجَرٌ ۝٤

به اندازه کافی برای بازداشتن از بدیها اخبار (انبیا و امّتهای پیشین) به آنان رسیده است!

حِكْمَةُۢ بَـٰلِغَةٌ‌ۖ فَمَا تُغْنِ ٱلنُّذُرُ ۝٥

این آیات، حکمت بالغه الهی است؛ امّا انذارها (برای افراد لجوج) فایده نمی‌دهد!

فَتَوَلَّ عَنْهُمْ‌ۘ يَوْمَ يَدْعُ ٱلدَّاعِ إِلَىٰ شَىْءٍ نُّكُرٍ ۝٦

بنابر این از آنها روی بگردان، و روزی را به یاد آور که دعوت کننده الهی مردم را به امر وحشتناکی دعوت می‌کند (دعوت به حساب اعمال)!